Quella notte, dopo che lei era andata a letto, feci una cosa che non avevo mai fatto prima: sbirciai in giro.
Non è stato difficile accedere al registro delle chiamate della linea fissa. E poi è apparso. Un numero che non riconoscevo.
Una donna è in piedi in un soggiorno | Fonte: Midjourney
L’ho guardato a lungo prima di scriverlo.
Gli squilli echeggiarono nel silenzio. Stavo per riattaccare. Il mio pollice indugiava sul pulsante. Pensai che fosse strano.
E poi, un respiro.
Un telefono fisso su un tavolo | Fonte: Midjourney
Morbido. Maschile. Familiare.
“Susie”, sussurra la voce. “Cominciavo a pensare che non avresti chiamato stasera.”
Non riuscivo più a respirare.
“Chi è là?” chiesi, anche se in fondo lo sapevo già.
Ci fu un silenzio. Pesante e pensieroso.
Un uomo è seduto su una panchina | Fonte: Midjourney
Un clic.
La chiamata è stata interrotta.
Rimasi lì seduto, stringendo forte il telefono, mentre ondate di confusione e paura mi travolgevano.
Charles was dood. Ik wist dat hij dood was. Ik had om hem gerouwd. Ik had hem begraven, of tenminste, dat dacht ik.
Had ik afscheid genomen van een man die nooit in die kist had gelegen?
vervolg op de volgende pagina
Plotseling leek niets in mijn wereld zeker. Zelfs het verdriet waaraan ik me als een reddingslijn had vastgeklampt, niet.
De volgende ochtend, nadat ik de hele nacht had rondgelopen en de meest afschuwelijke scenario’s had bedacht, confronteerde ik Susie bij het ontbijt.
« Ga zitten, » zei ik tegen hem.
Mijn dochter aarzelde maar gehoorzaamde.
Een tiener zit aan een keukentafel | Bron: Midjourney
« Ik hoorde wat je gisteren zei. Alsjeblieft, lieverd. Geen leugens meer. »
Haar schouders zakten in elkaar. Ze stond zonder een woord op en verdween naar boven.
Een paar minuten later kwam ze terug met een envelop. Ze gaf hem aan mij en ging weer zitten.
Ik opende het langzaam. De tekst schokte me .
Een envelop op een keukentafel | Bron: Midjourney
« Mijn naam is Charles. Als je dit leest, komt dat omdat ik eindelijk de moed heb gevonden om contact met je op te nemen. Ik ben je vader. »
Ik slikte terwijl de brief zich met pijn in het hart ontvouwde.
Ik heb je leven van een afstandje gevolgd. Ik raakte in paniek toen je geboren werd. Ik was er niet klaar voor. Mijn moeder hielp me verdwijnen. Ik dacht dat ik het juiste deed. Nu zie ik in dat ik fout zat. Ik wil graag met je praten. Als je wilt.
Onderaan de pagina stond een telefoonnummer.
Een peinzende vrouw | Bron: Midjourney
Ik keek naar Susie, mijn keel dichtgeknepen van ongeloof en verraad.
« Hoe heb je hem gevonden? » vroeg ik zachtjes.
Ze aarzelde.
Wordt vervolgd op de volgende pagina 👇
